Gevoelig opvoeden en grenzen stellen: gaat dat samen?

(Spoiler alert: Jazeker!)

Steeds meer ouders van nu ontdekken dat ‘gevoel’ belangrijk is. Dat ‘er helemaal mogen zijn’ voor kinderen heel belangrijk is. Dat wat we zelf gemist hebben vroeger – misschien destijds niet eens bewust – willen we onze kinderen wél geven. De autoritaire opvoedingsstijl ‘omdat ik het zeg!’ past dan echt niet meer. Maar omdat we als kind nooit echt hebben ervaren hoe het anders kan, kan het best een zoektocht zijn naar hoe dan wel.

En dus worstelen veel ouders met grenzen stellen. Want dat betekent een nee, en van een nee worden kinderen ongelukkig. Tenminste, dat idee hebben we. Maar het ongeluk zit ’m niet in de nee, het zit ’m in de energie eronder. De energie van afdwingen en van het negeren van de behoeftes van de ander, díe vindt iedereen vervelend en daar zul je dus weerstand op krijgen.

Wie minder weerstand wil bij het stellen van grenzen, kan daarom beter werken vanuit een andere energie: de energie van samen. Jij bent belangrijk en ik ben belangrijk. Hoe doe je dat?

1) Allereerst is erkenning voor de behoefte en gevoelens van je kind belangrijk. Vaak zijn we bang dat door erkenning te geven, ons kind al denkt dat het wel zal mogen, en dus drukken we die hoop gauw de kop in. De grap is echter: hoe dieper je in de behoefte duikt, hoe meer je kind zich gezien voelt. Het verwoorden van de behoefte is echt ongelooflijk helpend. Begin eens met een ja. ‘Ohhhh, jaaaa, ik zou ook écht zin hebben in een ijsje! Ik zou wel twee bolletjes willen, en jij?’

2) Maar goed, we gaan een nee geven, dus het gevoel van de teleurstelling is zeker ook iets wat gezien wil worden. Ook daar geef je dus woorden aan. ‘Wat jammer dat het niet gaat hè? Ik zou elke dag wel twee ijsjes willen, en ik vind het heel stom dat dat niet mag!’

3) Begrijpen waarom je nee zegt, is mega-belangrijk voor kinderen. ‘Omdat ik het zeg’ is daarbij echt het allerzwakste zwaktebod dat we in kunnen zetten (dat voel je zelf ook wel: je zegt het vanuit een machteloze wanhoop). ‘IJsjes zijn jammer genoeg niet zo gezond. Ik moet natuurlijk wél goed voor mijn kind zorgen, want dat hoort zo: vaders en moeders horen te zorgen dat hun kinderen gezond blijven. En jammer genoeg kosten ijsjes best veel geld en we moeten ook allemaal andere dingen betalen.’

En weet je? Reken er maar op dat je kind je standvastigheid gaat uitdagen, dat is namelijk het hele spel van grenzen. Het gaat over niets anders dan de vraag ‘ben ik veilig bij jou?’. Het begint dus met zelf heel goed weten waarom we nee zeggen. Dat is ons eigen onderzoek, ons eigen proces, dat kunnen we niet uit boekjes halen.

Dit proces, het bevragen van onze eigen opvattingen en overtuigingen, is het grote cadeau dat we van onze kinderen krijgen. Pak hun uitgestoken hand en loop met ze mee.

En zodra wij stevig staan, kunnen onze kinderen ontspannen in de wetenschap dat ze veilig zijn.

Deel deze blog via:

Lees meer blogs:

De grenzen van kinderen

Kom op, zo erg is het niet!’ En plons, daar vloog mijn dochter het water in, ‘geholpen’ door de zwemmeester. Huilend en tegenstribbelend had ze gezegd dat ze het niet wilde, maar hij was natuurlijk sterker dan mijn 5-jarige wurmpje.

Lees verder »

Lees meer blogs:

Jezelf zijn…

Je ware zelf zijn. Dat is al heel lang mijn drijfveer, in mijn eigen pad, voor mijn kinderen, in het werk wat ik nu doe. Want alleen als jezelf kun je écht gelukkig zijn. En alleen als jezelf kun je liefde ontvangen…

Lees verder »

Ook mijn nieuwe blogs lezen?

Meld je dan aan voor de inspiratiemail!