De middelbare…

Een grote verandering vond bij ons plaats deze zomer: onze oudste is begonnen op de middelbare. Een grote stap, want wat verandert er veel! Niet alleen in de logistiek, maar natuurlijk ook in haarzelf. Het echte kleine meisje heeft plaatsgemaakt voor een zelfbewuste meid die haar eigen weg aan het vinden is. Prachtig om te zien!

Haar eigen weg… die was al lang geleden begonnen, en weerspiegelde zich ook in haar schoolkeuze. In groep 7 had ze al besloten: ik wil naar Agora. Een school zonder vakken, zonder lessen, zonder toetsen, zonder leraren, zonder huiswerk. Maar wél met inspiratiesessies, zelfbedachte challenges en coaches die de kinderen hun weg helpen vinden. Op haar lijf geschreven: helemaal zelf bepalen wat ze wil leren en vooral ook: hoe. Uiteindelijk moeten alle kinderen natuurlijk wel eindexamen doen, dus dan is het ‘wat’ niet meer vrijblijvend – ook hier moeten ze verplicht een profiel kiezen – maar wel het ‘hoe’. De leerlingen gaan dan de ‘examenroute’ in, met vakexperts die hen ondersteunen in de voorbereiding op het eindexamen.

Sinds ze begonnen is, krijg ik héél vaak dezelfde vragen van mensen: maar hoe leren ze dan wat ze moeten leren? Zitten ze dan niet alleen maar op hun kont daar? Hoe halen ze dan de achterstand in de schoolvakken op tijd voor hun examen in? Gaat ze dan óóit zelf aan wiskunde beginnen? Ik beantwoord de vragen meestal met ‘Hoe, dat weet ik ook niet precies, maar het blijkt toch goed te komen. Agora bestaat al meer dan tien jaar, en kinderen halen er toch gewoon hun diploma.’ Tsja…  Daar vertrouwen we dus maar op, en gelukkig kost ons dat weinig moeite.

Heel vaak hoor ik ook: ‘Mijn kind zou dat nooit kunnen. Die heeft écht een schop onder de kont nodig, anders gaat-ie zeker niks doen.’ En ja, dat snap ik. Als je ervaring is dat je kind geen zin heeft in school en weinig motivatie en interesse heeft, dan is het heel verleidelijk om te denken dat er niks uit je kind komt. Dat aansporing, verplichting en (lichte tot zware) dwang noodzakelijk zijn om ergens te komen.

Maar dat is nu precies de crux: dat zal waar zijn in de onderwijsvorm waarin het kind nu zit, maar dat betekent volstrekt niet dat dat ook zo zou zijn in een vrijere onderwijsvorm. In het klassikale onderwijs leren kinderen iets heel belangrijks, namelijk dat zij niet bepalen wat ze moeten leren. Ze leren dat niet zij, maar de juf of meester de verantwoordelijkheid heeft over hun leerproces, en dat het enige wat kinderen zelf kunnen bepalen, is hoe hard ze hun best doen voor een goed resultaat. Dit is natuurlijk niet wat we kinderen bewust willen leren (althans, daar ga ik van uit!), maar het is zeker wel de energie die onder ons onderwijs ligt en die de meerderheid van de kinderen oppikt. Sommige kinderen gedijen daar prima bij en voor veel kinderen maakt het niet zoveel uit, maar er zijn helaas ook kinderen bij wie dat negatief uitpakt.

Op Agora geven ze aan: eerst maar eens ‘detoxen’ van het moeten, en dan komt er weer ruimte voor eigen impulsen. En zodra die er zijn, kunnen ze gáán. Ze vinden allemaal iets wat ze willen met hun leven, en hebben daardoor allemaal motivatie om dat vermaledijde examen te halen. En ja, natuurlijk zijn er uitzonderingen. Kinderen bij wie het niet (snel genoeg) klikt, of die liever willen volgen in plaats van de leiding nemen. Niks mis mee, gelukkig zijn er voor hen genoeg scholen om uit te kiezen!

Een reactie die mij verdrietig maakte was van een moeder wiens kind heel graag daar naartoe had gewild. Ook ouders zagen het helemaal zitten. Maar uiteindelijk durfde het kind het toch niet aan, want ‘als ik eenmaal gewend ben om mijn eigen projecten te doen, dan wil ik nooit meer de examenroute in. Dan maar liever de vrijheid helemaal niet opzoeken’. Oefff… de knoop in mijn buik zit er nog steeds.

Wat onze oudste van kleins af aan had – een niet te temmen eigen-wijsheid en een grote drang naar vrijheid – krijgt de komende drie jaar op Agora in elk geval volop de ruimte. Ik ben zo ontzettend dankbaar dat haar dat gegund is. En ook best een beetje opgelucht, want hierdoor zal het haar ook lukken om haar lieve, zachte, humoristische zelf te blijven, en coöperatief en geïnteresseerd.

En nou ja, hoe ze die examenroute zal gaan doorlopen, dat zien we tegen die tijd wel weer. Hoe dan ook komt het goed met haar, dat vertrouwen staat als een huis bij ons.

Deel deze blog via:

Lees meer blogs:

Kinderen ‘afharden’?

‘We moeten een beetje oefenen met enge verhalen, zodat de kinderen eraan wennen.’
Ik keek de leerkracht aan alsof ik water zag branden. Waarom zouden we kleuters blootstellen aan verhalen waar ze écht bang van worden?

Lees verder »

De grenzen van kinderen

Kom op, zo erg is het niet!’ En plons, daar vloog mijn dochter het water in, ‘geholpen’ door de zwemmeester. Huilend en tegenstribbelend had ze gezegd dat ze het niet wilde, maar hij was natuurlijk sterker dan mijn 5-jarige wurmpje.

Lees verder »

Lees meer blogs:

Het wandelende hoofd…

Tot mijn 34e was ik een wandelend hoofd. Een best wel opgewekt, slim, en gezellig hoofd, vaak. Een hoofd dat zijn lijf goed wist aan te sturen. Maar ook een hoofd met sterke meningen en oordelen. Want dat is nu eenmaal wat hoofden doen: oordelen. Overal een etiket op plakken en daarnaar handelen.

Lees verder »

Ook mijn nieuwe blogs lezen?

Meld je dan aan voor de inspiratiemail!